Gabinet ultrasonograficzny był chłodny i cichy. Położyłam się na kozetce, a lekarka rozpoczęła badanie.
Kobieta miała około pięćdziesięciu lat, krótkie siwe włosy i spokojny wyraz twarzy. Na identyfikatorze widniało nazwisko Irina Waleriewna Biełowa.
Przez dłuższą chwilę obserwowała ekran. Nie mówiła niczego, co tylko zwiększało mój niepokój.
W końcu odwróciła się w moją stronę.
— Anno Siergiejewno, jest pani w ciąży. To około jedenastu lub dwunastu tygodni. Na ten moment rozwój przebiega prawidłowo, a czynność serca jest wyraźnie widoczna.
Przez kilka sekund nie mogłam wydobyć z siebie ani słowa.
Byłam szczęśliwa, ale jednocześnie zdezorientowana.
— To niemożliwe. Dziewięć lat temu lekarze zdiagnozowali u mnie bezpłodność — odpowiedziałam.
Lekarka spojrzała na mnie bardzo uważnie.
— Wiem. I właśnie dlatego chciałabym z panią porozmawiać.
Poprosiła mnie, żebym przeszła do jej drugiego gabinetu.
Kiedy usiadłam naprzeciwko niej, powiedziała, że dziewięć lat wcześniej pracowała w klinice, w której przechodziłam badania.
Pamiętała moje nazwisko.
Co więcej, pamiętała również dokumentację medyczną, która już wtedy wzbudzała jej poważne wątpliwości.
VI. Dokumenty, które ujawniły przerażającą prawdę
Irina Waleriewna wyjaśniła, że podczas pracy w poprzedniej klinice zwróciła uwagę na niezgodności w moich wynikach badań.
Profil hormonalny był prawidłowy. Owulacja przebiegała regularnie, a drożność jajowodów została potwierdzona.
Mimo to w dokumentacji pojawiło się rozpoznanie trwałej bezpłodności.
Lekarka twierdziła, że już wtedy zastanawiała się, dlaczego ostateczna diagnoza nie odpowiada wynikom badań.
Próbowała uzyskać wyjaśnienia od przełożonej, Tamary Iljinicznej Żdanowej. Usłyszała jednak, żeby nie interesowała się sprawą, która jej nie dotyczy.
Niedługo później została przeniesiona do innego oddziału.
Teraz, kiedy rozpoznała moje nazwisko, postanowiła sprawdzić stare archiwum.
Wyjęła z szuflady pożółkłą teczkę.
Na jednym z dokumentów znajdowało się rozpoznanie pierwotnej bezpłodności oraz podpis dawnej ordynatorki.
Następnie pokazała mi drugi dokument.
Był to krótki, odręcznie napisany list.
Jego treść zmroziła mi krew w żyłach:
„Tamaro Iljiniczno, dziękuję za pomoc. Jak ustaliliśmy, koperta została przekazana przez Denisa. Mam nadzieję, że sprawa zostanie zamknięta w ciągu miesiąca. G. P.”
Podpis brzmiał: Galina Pietrowna.
To było nazwisko mojej byłej teściowej.
Nagle wszystkie elementy układanki zaczęły do siebie pasować.
Przez dziewięć lat żyłam w przekonaniu, że jestem kobietą, która nie może mieć dzieci. Tymczasem ktoś celowo doprowadził do powstania fałszywej diagnozy.
Moja była teściowa chciała wnuka. Denis miał już inną kobietę i najwyraźniej planował odejście z małżeństwa.
Fałszywe rozpoznanie stało się wygodnym pretekstem do zakończenia naszego związku.
Zrozumiałam, że przez lata obwiniałam samą siebie za coś, co nigdy nie było moją winą.
Irina Waleriewna zapewniła mnie, że może potwierdzić swoje słowa i przekazać posiadane informacje odpowiednim organom.
— Całe życie myślałam, że coś jest ze mną nie tak — powiedziałam cicho.
— Nie, Anno. Ktoś po prostu zrobił wszystko, żeby uwierzyła pani w kłamstwo — odpowiedziała.
VII. Dom, w którym czekał na mnie Oleg
Do domu wróciłam późnym popołudniem.
Przez całą drogę ściskałam teczkę z dokumentami. Myślałam o dziewięciu latach, które zostały mi odebrane, o byłym mężu i o kobiecie, która postanowiła zniszczyć moje poczucie własnej wartości.
Kiedy weszłam do salonu, Oleg natychmiast wstał.
Wyglądał na bardzo zaniepokojonego. Jego twarz była blada, a oczy zaczerwienione.
Zapytał, gdzie byłam, ponieważ wielokrotnie próbował się ze mną skontaktować.
Odpowiedziałam, że odwiedziłam szpital.
Położyłam teczkę na stole i wyjęłam wynik badania.
Oleg długo patrzył na dokument.
— To prawda? — zapytał drżącym głosem.
Potwierdziłam, że jestem w ciąży. Następnie opowiedziałam mu o diagnozie sprzed dziewięciu lat i o dokumentach, które właśnie zobaczyłam.
Kiedy usłyszał, że ktoś celowo sfałszował moją dokumentację, w jego oczach pojawiły się łzy.
Wtedy przeprosił mnie za jeszcze jedną rzecz.
Powiedział, że wie, dlaczego ostatnio tak bardzo ukrywał swój telefon. Domyślał się, że mogłam podejrzewać go o romans.
Poprosił, żebym przeczytała jego wiadomości.
Odblokował urządzenie i podał mi je do ręki.
Okazało się, że tajemnicze wiadomości pochodziły od jego córki, Poliny.
Młoda kobieta nie zaakceptowała naszego małżeństwa. Podejrzewała, że wyszłam za jej ojca dla pieniędzy i majątku.
W wiadomościach pojawiały się oskarżenia, pretensje i groźby zerwania kontaktu.
Polina pisała między innymi, że jej ojciec nie powinien przepisywać na mnie domu i że nie wybaczyłaby mu, gdyby związał się z kobietą zainteresowaną wyłącznie jego majątkiem.
Oleg odpowiadał spokojnie, że jestem dobrym człowiekiem i zasługuję na szansę.
Przyznał, że ukrywał te wiadomości, ponieważ nie chciał, żebym ponownie musiała mierzyć się z cudzymi oskarżeniami.
Nie chciał, aby przykrości z poprzedniego małżeństwa powróciły w naszym domu.
Wtedy zrozumiałam, że jego milczenie nie miało nic wspólnego ze zdradą.
Było próbą ochronienia mnie przed kolejnym cierpieniem.
VIII. Prawda, która musiała ujrzeć światło dzienne
Siedzieliśmy razem w salonie niemal do północy.
Opowiedziałam Olegowi całą historię: o pierwszej klinice, dawnej teściowej, Denisowi i dokumentach, które otrzymałam od Iriny Waleriewny.
Mój mąż wysłuchał wszystkiego bez przerywania.