Sofia natychmiast podbiegła do niego.
– To moja córka! Jak ona się czuje?
Lekarz zdjął maskę.
– Operacja przebiegła pomyślnie. Jej stan jest stabilny, ale najbliższe godziny będą bardzo ważne.
Sofia zasłoniła twarz dłońmi i rozpłakała się z ulgi.
Podszedłem do niej i położyłem rękę na jej ramieniu.
Po raz pierwszy od siedemnastu lat pozwoliła mi się dotknąć.
Wtedy Marco pojawił się ponownie.
Jego twarz była blada.
– Luca, mamy problem.
Odwróciłem głowę.
– Jaki?
Podał mi telefon.
Na ekranie widniało zdjęcie Eleny, zrobione prawdopodobnie chwilę przed wypadkiem.
Pod nim znajdowała się wiadomość:
„Wiemy, kim jest dziewczyna. Wiemy również, kto oddał jej krew. Tym razem nie pozwolimy ci ocalić swojej rodziny”.
Poczułem, jak zimno rozlewa się po moim ciele.
Sofia przeczytała wiadomość przez moje ramię.
– Nie… – wyszeptała.
Spojrzałem na nią.
– Sofia, kto jeszcze wie, że Elena jest moją córką?
Nie odpowiedziała.
Zamiast tego chwyciła mnie za rękę.
– Luca, jest coś jeszcze, o czym musisz wiedzieć.
– Co takiego?
Jej oczy wypełniły się przerażeniem.
– Elena nie była przypadkową ofiarą wypadku.
Zamarłem.
– Co masz na myśli?
Sofia pochyliła się i wyszeptała słowa, które na zawsze zmieniły moje życie:
– Ktoś od miesięcy ją obserwował. A dziś rano Elena powiedziała mi, że wie, kim jest jej ojciec…
W tej samej chwili z sali dobiegł krzyk pielęgniarki:
– Doktorze! Pacjentka się obudziła! Ona pyta o swojego ojca!
Spojrzałem na Sofię.
A potem ruszyłem do drzwi.
Po siedemnastu latach miałem wreszcie spotkać swoją córkę. ❤️